سلام

و سلامي به وسعت باراني ترين گلوها که تنهايي شان را فقط مي بارند و غربت اندوه شان را به بغض مي گويند

و ادامه ي راه وقتي رفتي تمام خودم را نذر غزل هاي منتظري که فقط و فقط مي خواستند  بنويسند تکاني به خود بدهند و گريه گريه ببارند .کردم

تو نيستي و هستي مرا به آغوش ترانه هاي ناموزون که سر به هوا و تو خالي تر از کوير ند بخشيدي تا زندگي بي تو را .نه دور از تو را بفهمم .آه! اي هزاره ي لبخند! اي هزاره ي فرياد !

و اي هزاره ي با من ! هنوز هم شب ها بي آنکه بدانم نام تو را بر دار لبم مي رقصانم تا هواي گرفته ي اتاق رختخواب تنهايي را ببلعد و چرخش نام تو هوا را بسوزد و شفافيت ستارگان کهکشان تازه اي به نام« تو» که هنوز کاشفان منجم مکشوفت نکردند مرا آينه وار بتاباند....

اي منتظر من ! کودکي ام  را منهاي بودنت نمي کنم چرا که همه اش تو بودي و کسي به نام «من» تمام هويت اش بر بودن تو مي چرخيد.

 حال نه اينکه مرد شدم نه! حال که پشت چراغهاي ممنوعه اي به نام سرگرداني مرد شدنم را به باد بي تو بودن دادم      فرياد رسم باش که ديگر نه مثنوي چاره ساز است و نه غزل !
حالا متاسفم براي اين همه دوري   و همينطور براي اين همه واژه هاي بي سرپرست يتيم که آواره بودن را به معناي واقعي کلمه از دست هاي ملولي به نام «من» مي فهمند.متاسفم براي روزهاي سپري که فرصت خنديدنت را به يادگار نگذاشتند .براي عقربه هاي مترددي که سرگيجه گرفته اند از بس به بهانه ي آمدنت رقصانه تيک تاک خواندند . نه ! براي خودم متاسفم که تو را نفهميدم   و   براي اينان متاسفم که مرا نفهميدند...

دلم شور مي زند!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

حالم به هم مي خورد............................

از همه ي...............................

کاش تمام اين اداها تمام مي شد....................

حالم از ادا به  هم مي خورد................

حالم از کسايي که خودشونو به خاطر ادا مخفي مي کنن به هم مي خوره...........................

دلم شورر مي زنه............

شايد نيم ساعت ديگه بيش تر طول نکشه.......................

هي بچه هاي کوچولو در پيکر هاي بزرگ!هي کساني که فقط بچه ها را بد نام مي کنيد!من مي بخشمتان!

هي!کساني که زندگيتان از لجن و کثافت پر شده ! من مي بخشمتان!...........

کور خواهند شد اين چشم ها! شک نکنيد!

پ.ن:حق بده بعد از يک هفته ؛بعد از يک هفته کلنجار که همه چيز را از سرم بيرون کردم و آخر هفته مي بينم که منو... تمام شد! ولي اوضاع دوباره دارد جوري پيش مي رود که طبق معمول يک چيزي باشد که ما عاشقيت يادمان نرود!حق بده که اين طوري حرف بزنم!حق بده که بترسم!

فائقه از بچه هاي بلاگ اسکاي

...

از کجاي اين قصه بايد شروع را آغاز کرد که پايانش انتهائي نباشد...!!!

از کجاي خودم به درد بنشينم که غصه ها را سر بسته و بي صدا زمستان وار بخوابانم تا مبادا از فرياد سکوتم بايستند و شب هاي بي تو را غروب گونه به خون نکشند...!!!

تو از کدام مشرقي که نيامده تمام من را غروب بخشيدي حتي چشم هايم که به تلالو هر شبه ات ستاره وار آسمان را قدم مي زدند تا مگر در مدار چشم هاي تو ... نزديک مي شدند و هي مي باريدند...!!!!

تو کجاي اين برهوت مخفي شدي که... نه !! برهوت خوب نيست !کجاي اين جهنم دره افتاده اي که هيچ راهي به تو پل نمي شود و هيچ جاده اي به چشم تو ختم نمي شود....

آه! که هر چه به تو فکر مي کنم از خودم فراموش ميکنم!

حقيقت است که اگر به درد هاي بزرگتر فکر کني درد هاي کوچک خويش را فراموش مي کني ...اما ! بگو درد من که دوري توست چگونه مي شود که فراموش کنم!!!

تو ... تو به بلنداي نگاه خميده ام هميشه سرفراز مي ماني چه من به قله ي نگاهت برسم و چه در دامنه ي دامن دستانت يخ بزنم و همانجا فسيلي از عشق را به يادگار براي آفتاب تو بگذارم تا شايد در لحظه ي آب شدنم هي بگريم و هي بگريم و هي بميرم

و البته زنده مي شوم چراکه اينگونه مردن را مي طلبم....

آي !  ليلاي شيرين !!! من فرهاد مجنونم که متفاوت تر از خودم عزم تو را دارم و براي رسيدن به تو از هر چه کال بودن است

 ميگذرم...

هر چه مي تواني قد بکش.....

تا رسيدن چيز ديگري ندارم

مي رسم و تو تعجبت را با تبسمي ملوس نشانم مي دهي

همين روزهاي آخر برف رسيدنم را خبرت مي کنم

دستان بهاري ات و لبخند تابستاني ات و خنده هاي پائيزي ات را فرش کن که

.... آمدم...

تو دریای من بودی آغوش باز کن                                         که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

                                                                                                                      دکتر حمیدی

به نام او

وقتي براي هميشه تو را باورم نبود زندان را تجربه مي کرم در سن دوري از تو و اين روزهاي دردآفرين  ديگر به خاطر آوردنش هم ابروهايم را به جان هم مي اندازد و متاسف تر از لبهاي کوير خودم را مي بارم که چرا زود  بزرگ نشدم ...

و اين روز ها که قرار است قد بکشم دست هاي معترفم را راهي چشمان منتظر آسمان کردم که ببينند اگر چه خط خطي است و نا مفهوم اما زير سطر هاي ناخواناي نگاهم اعترافي زلال خو کرده است تا باور دستان غزلم را نظاره باشي...

حرف آخر...

هنوز تا سحري ماندگار شبگردم                و روز و شب پي صبحي دچار مي گردم

خدا کند ببري از دلم توهم را                     خدا کند سحري تا دلم تبسم را....

بخار مي زند آه از نگاه آيينه                     و هفته کال تر از عصر هاي آدينه

چقدر فاصله هي اتفاق مي افتد              به خشک شاخه ي دستم کلاغ مي افتد

سحر.سحر غم فردا عجيب مي بارد           و من تمام خودش را نجيب مي بارد...

....                            .....                                .....                         .....

 و عصر ساعت 2 تا حدود تنهايي           خدا کند که همين روز ها شهيد شوم...

              ....                .....                 .....                  ......