چه سخت مي شود اين کوچه بي گذر باشد

              تمام سهم من از زندگي ، اگر باشد

                   گلي ست خاک دلم ، پا نمي شود بگذاشت

                        به کوچه اي که ز باران عشق ، تر باشد

                            ز بس که درد غزل مي کشم نمي خواهم

                                 کسي ز حال من و شهر من خبر باشد

                                      چه انزواي مهيبي ست شبي که مي آيد

                                          و باز با دل من گريه همسفر باشد

                                              در اتاق دلم را بسته ام تا عشق

                                                   دوباره خسته بيايد ، پشت در باشد

                                                         به ميهما ني شعرم سري بزن شايد

                                                               براي تو غزلي گرچه مختصر باشد

                                                                  براي زمزمه شاعرانمان ، بايد

                                                                      هميشه در دلمان جاي يک نفر باشد

                                                                                                                          آ . خاتون

                                                                                              در امتداد غربت خود ، صادقانه مي ميري

                                                                                                                 دلت هواي معجزه دارد، بهانه مي گيري

                                                                                                             کبوتر مهاجر چشمت دوباره باراني  

                                                                                                        ميان رفتن و ماندن ، حقيقتاً گيري

                                                                                              شکوفه هاي فاصله دار نهال يک تقويم

                                                                                      از اين شکوفه هاي مکرر عجيب دلگيري

                                                                             سکوت مبهم و لرزش ، حضور بي تابيست

                                                                            در اوج فرصت سبز ترانه ات ، پيري

                                                                      حريم ترد غزل ها هميشه بارانيست

                                                            عبور ثانيه ها را کس نکرده تعبيري

                                                     بيا و نذر ظهور هميشه ي خورشيد

                                             بکش به باور شب حرير تغييري ....

                                                                                                            ...  شاعر الهام هاي آسماني ...

                                                     چه زود مي روي از ياد دل بمان يکدم

                                         گرفته در سر نوشتمان کم کم

                                                                              تمام خاطره خواب سرودنت مي ديد

                                                      نشد که قافيه پردازد و بخواند غم

                       « چنان نفس نفس اين عمر مي رود گويي »

                                                                               که مي چکد همه درياي چشم من نم نم

                                                       بيا و لحظه آخر بمان که دلگيرم

                               کمي بخند و سرم را بگير ، پلکي هم

                                                                              براي شادي روحم بخوان غزل - الحمد 

                                                 قصيده اي بسرا يا بخوان دو خط مريم

                                 بيا که شور غزل گفتنم شده شيرين

                                                                              نه ليلي ام نه مجنون اگر شدم در هم

                                                    حضور قافيه و غيبت رديف ؟ آري

                                         نوشته شعر جديدي نواده آدم

                                                                             خلاصه آخر هر شعر مي رسد روزي

                                                  خدا کند که بماني هميشه و هر دم .

                                                                    م . خسرو

                                      رد پاي جاده ها

                             غروب و غربت و تنهايي و غم

                                سرود آشنايي گنگ و مبهم

                                                                 چه دلگير و تماشايي است اين بار

                                                                نفس هاي غزل آلود ماتم

                    غروبي آتشين بر بام روز است

                       دگر تنهاييم تنهاست مرهم

                                                                           ببار اي اشک اي باران غيرت

                                                                           به روي گونه خشکيده يک دم

                            چه تاريک است دنياي تحمل

                       نفس در سينه ام مرده است کم کم

                                                                                      زمان جوياي احوال حوادث

                                                                                                        ميان لحظه هاي سبز عالم

                                    نشان از ردپاي جاده ها نيست ...

                                     عبث در انتظار است روح آدم

                                                                                   شاعر الهام هاي آسماني  

                        مسافرم و بدون تو مي روم اين بار ،

                               لباس خستگي ات را ز کوله ام بردار .

                                      که پلک پنجره هاي گذشته را بستم،

                                           و پيش مي روم آهسته سمت يک ديوار.

                                      چه زود فاصله افتاد و سخت ويران شد ،

                              تمام خاطره ها مثل ريزش آوار .

                       منم که خسته به دنبال سايه مي گردم،

                              چرا کنار تو پيدا نمي شود اي يار ؟!

                                      براي بدرقه ام کاسه کاسه اشک مباش،

                                               مرا براي هميشه به جاده ها بسپار.

                     لباس خستگي ات کار مي دهد دستم ،

                              مسافرم که بدون تو مي روم اين بار .!!

             سلام اين اثرازخانم گل خاتوني از اعضاي انجمن ادبي صبا است اميدوارم لذت ببريد و نظر هم بدين . 

تب، شروع غزلي هست که مي فهمي تو

آتش مشتعلي هست که مي فهمي تو

(غيرتم کشت که محبوب جهاني ليکن)

صبر چشمم مثلي هست که مي فهمي تو

از حوالي لبم چاه غزل مي خواند

فاعل مفتعلي هست که مي فهمي تو

جگرم سوخت از اين داغ که در سر دارم

و به کامم عسلي هست که مي فهمي تو

( مطربا ! پرده بگردان و بزن راه عراق)

شعر افتاده يلي هست که مي فهمي تو

شعر افتاده به دستان (( رضي )) برخيزد

شاهکاري ازلي هست که مي فهمي تو

                                            ...

لحظه هايي که دل آرام بگيرد از درد

يا علي ! ناد علي هست که مي فهمي تو

دوستان سلام اين اثر از خانم غلامي از اعضاي انجمن ادبي صبا است اميدوارم لذت ببريد و نظر هم بدين.

نماز عشق مي خوانم

براي دوري از خود

دو رکعت نيتم اين است

شوم يکباره مست تو

سحر گاه است و مهتاب

نمي خواهد شود بيدار

به پشت در کنون گشته

غريق لحظه ديدار

سر سجاده بنشسته

گنه کاري نديمانه

به چشم رحمتت دلخوش

ز غمزه گشته بيگانه

تو که بر من نظر داري

سحرگاهي به من بنگر

غمم را از دلم برکن

سکوتت را دگر بشکن ...

در اين ديار تماشا ، کجا بيابمت

در اين شمار خطاها ، کجا بيابمت

نگه به درون مي کنم ، بسي هياهويي

در ازدحام صداها ، کجا بيابمت

سکوت نگاهم در آستان حقيقت

ميان آه و تمنا ، کجا بيابمت

در اين سياهي شب ، قدوم عطر دعا

در آسمان رها ، کجا بيابمت

من از سلاله ابرم ، من از ديار وفا

طنين عشق و صفا ، کجا بيابمت

تو نيک مي داني سحر چه نزديک است

در اين شب يلدا ، کجا بيابمت

سخن گشوده ام به التماس و دعا

تو اي گشايش درها ، کجا بيابمت

دلم گرفته از اين شهر بي فرياد

کجاست فرهاد که پا کند بيداد

کجاست ليلي که بشکند جامي

کجاست مجنون که پا بکوبد شاد

کجاست آرش که افکند تيرش

کجاست خسرو که غم کند آزاد

در اين ميانه آشوب و بلواها

کجاست مردي که بشکند بيداد

کجاست آن دل که سخت مي سوزد

ز دست ديده خونبار عاشقي در باد

دلم گرفته از اين شهر بي فرياد

کجاست فرهاد که پا کند بيداد ...

سمانه اميني

                                         در حضور . . .

               مي روي و بي تو من بي قرار مي شوم

               بي تو من اسير يک انتظار مي شوم

              پلک لحظه ها تو را دور مي کند ز من

              کنج غربتي دگر ماندگار مي شوم

               تا کنون نديده بود رنج بي کسي دلم

              با عذاب سرنوشت غصه دار مي شوم

              مانده لاي دفترم خاطرات کهنه ات

              خاطرات زخمي روزگار مي شوم

              گرچه طاقتم کم است صبر مي کنم ولي

              قصه گوي غربت اين ديار مي شوم

              روزي آشناي من خواهي آمد از غروب

             در حضور چشم تو شرمسار مي شوم

                                                                  حميد رضا سرور عظيمي

شايد براي آخرين بار است ديدن
انگار حرفي آبرو دار  است ديدن
شايد که من همراه تو ..... يک طنز باشد!
نه!داستاني از غم يار  است ديدن
اين روز ها سر ريز از دردند گاهي
گاهي لبالب ماتم و زار  است ديدن
در ذهن مي پيچد تمسخرهات هر دم
انگار عکسي شعله آوار  است ديدن
آري مرا از چشمهايت دورتر کن
تصويري از يک شيشه تار است ديدن
هي سعي کردم تا نفهمي درد دارم
سنگيني صد کوله صد بار است ديدن
من حرف هايم  از نفس زودي مي افتند
اين بار نه هر بار تکرار  است ديدن

محسن صدري نيا                                                                          

                                              بانو

           چرا دستان تو سرد است بانو ؟

               غم باران جوانمرد است بانو

               ندانستي که پشت دست شبنم

               تمامي خواهش و درد است بانو

               نگفت سر دلش را با تو گلدان

               که پيش چشم .گل زرد است بانو

               تمام آرزوهاي محالم 

               اسير دست نامرد است بانو

               ولي از اين گذشته راز تو چيست !؟

               چرا دستان تو سرد است بانو ..!؟

                                                          ه.ع  غروب