لابه لاي آبي حضور نگاهي

                                                                سرخ مي کشم ؛

                               وقتي نقاشي ام را مي نويسم

                                يک لحظه روي پل را ، نقش مي زنم

                                                                تا سبزي ريشه دار حرفي

                                                                که رنگارنگ حضور بي رنگ چهره اش را

                                      پاشيده پاشيده

                                                                 رنگين کمان مي بندد .

                                                                                                 « فروغ صبا »

هرچند اين زمانه ...دلم تنگ است

امروز بي بهانه دلم تنگ است

         چشمت قرار بود بجوشد باز

باز اي شرابخانه دلم تنگ است

مجنون قصه هاي تو خود را کشت

يعني که عاشقانه دلم تنگ است

من کوچه کوچه کوچه دلم تاريک.....

من خانه خانه خانه دلم تنگ ست

باران ترانه هاي لبم را شست

باران...لبم...ترانه.....دلم تنگ است

در من تمشک بوسه نمي رويد

زخمي بزن جوانه!   دلم تنگ است

لبخند خاطرات مرا برگرد

برگرد کودکانه دلم تنگ است

ديروز يک نشانه ....دلم لرزيد

امروز يک نشانه .....دلم تنگ است 

سر را به شانه هاي که بسپارم؟

آه اي کدام شانه ! دلم تنگ است

« گلچيني از باروني هاي شاعر محترم ؛ جناب آقاي حافظ ايماني »

                                                                                            کو دلبري که دل ببرد دلبري کند؟

                                                                              کو سروري که سر ببرد سروري کند؟

                                                            ما دل سپرده ايم به لبخند مشرقي اش

                                                     کو چشم ساحرانه که جادوگري کند؟

                                                              آزاد باش مثل اناري که خوشه داد

                                                                            تا گندم از لبان تو جلوه گري کند

                                                                                      ...

                                                اين واژه ها به حضرت آدم کمک نکرد

                                   شيطان دوباره رفت که حيله گري کند

                                                                                            حالا که سيب هاي نگاه تو مي رسند

                                                                                 حوا شدم که پيش تو افسونگري کند

                               حالا که هفت خوان لبت را سياوشم

                                                    حلاج کن مسيح! که عصيانگري کند

                                                                           حالا بهار مي تپد از چشم هاي تو

                                                                                         حالا خدا کند که کمي دلبري کند

                                                                                   ...

                                                           دلبر ترين ترانه ي موعود ! نيستي!

                                                           اين غصه رفت تا لبتان ياوري کند

                                                                 محسن صدري نيا ‌‌‍( م.خسرو )

                                                                                                           ياس پيچانده به مو مست همينطور برو

                                                                                                     سبد خنده کف دست همينطور برو

                                                                                           نردبان راه مسيحا به فراتر آنجاست

                                                                                آخر کوچه بن بست همينطور برو

                                                                  به خراشيدن انگشت به کوبيدن مشت

                                                         کوهها راهت اگر بست همينطور برو

                                             وهم تقدير بدست ، هيچ به خاطر مرواد

                                   چشم دستان خدا هست همينطور برو

                          تا که آبستن غربت نشوي در خم راه

            ياد من هم به تو پيوست همينطور برو

                                                                 ايرج ساماني « يک جهنم شعر »

                                            تو

                                            قانون بر هم خوردن چشم هايم را

                                            مي داني

                                            و کوتاه ترين فاصله بين انگشتانت

                                            مجال آن مي دهد

                                            که انگشت نما کني

                                            اتفاق بر هم خوردن پنجره ...

                                                                                عصمت عصمتي « ع.سارا »

چهار شنبه سوري

خيلي ها بي صبرانه منتظر چهارشنبه هستند تا در شب آن چهارشنبه سوري راه بيندازند ولي چهار شنبه سوري ترقه بازي و استفاده از مواد منفجره و ايجاد سرو صدا و ترساندن مردم نيست. مطمئنم خيلي از برپاکننده ي چهارشنبه سوري هيچ اطلاعي از اين جشن ندارند. در اين شب ما نظاره گر ماشينهاي پليس و کماندوها در سطح شهر و در گيري آنها با افرادي که با ايجاد ترس, وحشت و مزاحمت براي مردم مي خواهند اين شب را برگزار کنند.    

                               مستي نه از پياله نه از خم شروع شد
                                         از جاده سه‌شنبه شب قم شروع شد
                                                    آيينه خيره شد به من و من به‌ آيينه
                                                              آن قدر خيره شد که تبسم شروع شد
                                                   خورشيد ذره‌بين به تماشاي من گرفت
                                              آنگاه آتش از دل هيزم شروع شد
                                وقتي نسيم آه من از شيشه‌ها گذشت
                                              بي‌تابي مزارع گندم شروع شد
                                                    موج عذاب يا شب گرداب؟! هيچ يک
                                                          دريا دلش گرفت و تلاطم شروع شد
                                                  از فال دست خود چه بگويم که ماجرا
                                                 از ربناي رکعت دوم شروع شد
                                 در سجده توبه کردم و پايان گرفت کار
                                  تا گفتم السلام عليکم ... شروع شد

                                            « فاضل نظري »

                                                           دلم مي گيرد

                                         اخمت را کمرنگ باش !

                                                                شبي هم نيست .

                                                                                   هنوز سياه پوش

                                                                                                   کسي برايم سفيد ؟

                                                                                                               نه !

                                              در جمعي سراسر ...

                                                                صبوري مي کشم

                                                                      و ساکت را رعايت

                                                                                  شکستگي ام را مرهمي

                                                                                       شايد ...

                   نيم نگاه خلاصه مي شوم

                              حتي ...

                                                      اينجا شبي نيست

                                                                         اخمت همچنان

                                                                              بي پروا چشمانم را نثارش .....

                                                                                      فروغ صبا

                                                                     در مسير گناهم که گم مي شوي

                                                                    خيس يک اشتباهم که گم مي شوي

                                                                     رودي از گريه هاي غريبانه ام

                                                                    موج هذيان و آهم که گم مي شوي

                                                                       تا سراب مه آلود فردا هنوز ...

                                                                     جرعه جرعه نگاهم که گم مي شوي

                                                                     باورم کن رسيدم به تو بخت بد !

                                                                     بيخودي رو به راهم که گم مي شوي

                                                                       تا دوباره تمام تو را گريه ام

                                                                    اي هميشه پناهم که گم مي شوي .

                                                         آمنه اسکندري « شاعر الهام هاي آسماني »

    شام غريباني بود

            مثل همين شب ها  که سوختم

                   و خاکسترم را بادهاي شام غريبان بر باد داد .... 

                                   از قاصدک بخوانيد :

                                             پشت اين ثانيه ها کوه به هم مي ريزد

                                                         دخترت قافله را باز به هم مي ريزد

                                                                  امشب انگار کناري که خرابه است ، ببين

                                                                      ماه ، در سايه ي خورشيد به هم مي ريزد ...

                چرا نمي شود بگويم از شما ؟ علامت سوال

                                   نمي شود بگويم از شما چرا ؟ علامت سوال

                                              به هر طرف که مي روم مقابل من ايستاده است

                                                         هميشه مثل سنگ زير يک عصا ،علامت سوال

                                             تو آن طرف کنار خط فاصله نشسته اي و من

                                   در اين طرف در انتهاي جمله با علامت سوال

            نمي شود به اين طرف بيايي ، آه نه !

                                   به من بگو دو نقطه بسته راه جمله را علامت سوال

                                            نخواستند آه من وتو بهم .... ولي

                                                      براي چه نخواستند ما دو تا ....علامت سوال

                                            تو رفته اي و رد پاي تو که مانده است

                                 به روي صحنه بعد واژه ي کجا ؟علامت سوال

                دوباره شاعري که داخل گيومه بود مي گريست

                                و بين هق هق شکسته ، شش هجا علامت سوال

                                                       « مريم آريان »